ေႀကာက္စရာေခ်ာက္ႀကီးေတြ
ဒါကစစခ်င္းၿမင္ေနရတဲ႔ ရႈခင္း
ၿမဳိ႔ ၿမင္ေတာင္လမ္းခြဲ ကၿမင္ေနရတဲ႔ ဒုိ႔ရဲ႔ ၿမိဳ႔
လမ္းအစမွ ၿမင္ေနရတဲ႔ မုိးကုတ္ၿမဳိ႔ေလး
ဒီေတာင္တန္းေတြကုိ ငါေလွ်ာက္ႏူိင္ပါ႔မလား
တပင္တည္းအထီးက်န္ေနလုိက္တာ Friday, March 14, 2008
ဒါေတြကုိ ဒီလုိရုိက္ခဲ႔တယ္..
ေႀကာက္စရာေခ်ာက္ႀကီးေတြ ဒါကစစခ်င္းၿမင္ေနရတဲ႔ ရႈခင္း ၿမဳိ႔ ၿမင္ေတာင္လမ္းခြဲ ကၿမင္ေနရတဲ႔ ဒုိ႔ရဲ႔ ၿမိဳ႔လမ္းအစမွ ၿမင္ေနရတဲ႔ မုိးကုတ္ၿမဳိ႔ေလး ဒီေတာင္တန္းေတြကုိ ငါေလွ်ာက္ႏူိင္ပါ႔မလားတပင္တည္းအထီးက်န္ေနလုိက္တာ 
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေတာင္တန္းမ်ား
(၁၄.၃.၀၈) မနက္ (၆)နာရီခြဲ ႏူိးစက္ကငါ႔ ကုိ ႏူိးလုိက္တယ္..မနက္ခင္းရဲ႔ သန္႔ရွင္းလတ္ဆတ္တဲ႔ ေလႏူေအးက ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ စိတ္အားထက္တန္ေစတယ္..မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး ေမ႔ေမ႔
ရဲ႔ မနက္ခင္း ထမင္းေႀကာ္ကုိ အရင္ ဆြဲလုိက္တယ္...ထမင္းစားရင္း အင္းငါ႔ လူေတာ႔ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ေစာင္႔ေနေလာက္ၿပီ ဆုိၿပီး ထမင္းေႀကာ္ကုိ ၿပာယီးၿပာယာ ဆြဲလုိက္တယ္..
ေမေမ က နင္႔ထမင္းစားတာကလဲ က်ားလုိက္တာႀကေနတာဘဲတဲ႔..မဟုတ္ဘူးဗ်ဳိ႔ သူငယ္ခ်င္းေစာင္႔ေနလုိ႔ လုိ႔ ေၿပာၿပီး ေႏြစံအိမ္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကုိ တစ္ခ်ဳိးထဲ ေၿပးပါေလေရာ။
ဟုိလည္းေရာက္ ေရာ သူငယ္ခ်င္းက လက္ဖက္ရည္နဲ႔ မုန္႔တီ သုတ္ဆြဲ ေနတယ္..ဟာ ခင္ဗ်ားေရာက္တာႀကာၿပီလားလုိ႔ေမးေတာ႔ ေအး (၆)နာရီကတည္းက မင္းကုိေစာင္႔ေနတာတဲ႔....
အာ ေဆာရီး လုိ႔ ေၿပာ ၿပီးလက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္၀င္ဆြဲ လုိက္တယ္..စားေသာက္ၿပီးေတာ႔ ခဏေလာက္ စကားေလးေၿပာၿပီး။
(၇း၀၀)ေက်ာ္ေက်ာ္မွာ သူက.. ကဲ ေတာင္ေပၚကုိစတက္ ရေအာင္လုိ႔ ေၿပာတယ္...ဒီလုိနဲ႔ ေအာင္ခ်မ္းသာ ေစ်းလမ္းက ေန ပတ္ထြက္ရေအာင္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေၿပာလုိက္တယ္ ..
ဘာေႀကာင္႔လဲဆုိေတာ႔ ေရသန္႔ဗူး ၀ယ္ရေအာင္ေလလုိ႔..သူက ေကာင္းသားဘဲဗ်ာတဲ႔
ဒီလုိနဲ႔ ေအာင္ခ်မ္းသာ ေစ်းလမ္းက ေန ပတ္ထြက္ရေအာင္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေၿပာလုိက္တယ္ ..ဘာေႀကာင္႔လဲဆုိေတာ႔ ေရသန္႔ဗူး ၀ယ္ရေအာင္ေလလုိ႔..သူက ေကာင္းသားဘဲဗ်ာတဲ႔
မနက္ခင္းရဲ႔ ေလႏူေအးေလးနဲ႔ လမ္း မ ေလွ်ာက္ရတာ ေတာ္ေတာ္ႀကာၿပီ...လူက လန္းဆန္းတက္ႀကြေနတာ..သူကေတာ႔ ေက်ာပုိးအိ္တ္ကုိ ဟုိစမ္းဒီစမ္းနဲ႔ေပါ႔...ႏွစ္ေယာက္သား
စကားတေၿပာေၿပာနဲ႔ ကန္ေတာ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကုိ ေက်ာ္ၿပီးေတာ႔ မုိးကုတ္ၿမဳိ႔ရဲ႔ ဒုတိယ ေတာင္တန္းၿဖစ္တဲ႔ ဇလပ္နီေတာင္ကုိ တက္ဖုိ႔ရာလမ္းတစ္လမ္းၿဖစ္တဲ႔ ကန္ေတာ္ ရွမ္းဘုန္းေတာ္
ႀကီးေက်ာင္းလမ္းကုိ စတင္ၿဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ႔တယ္.....ကဲၿမင္ေနၿပီ ေတာင္တက္မဲ႔ လမ္းစကုိ ..သူငယ္ခ်င္းက ဘယ္လုိတက္မလဲ တဲ႔ ခုၿမင္ေနရတဲ႔ ၿမဳိ႔ၿမင္ေတာင္ လမ္းခြဲကေနတက္ရမယ္အစ္ကုိလုိ႔
ကၽြန္ေတာ္က လမ္းညြန္လုိက္တယ္...
ႏွစ္ေယာက္သား တက္ခဲ႔တာ ၿမဳိ႔ၿမင္ေတာင္ လမ္းတစ္၀က္ မွာ ခဏနားၿပီးေတာ႔ မုိးကုတ္ၿမဳိ႔ ရဲ႔ ရႈခင္းေလးကုိ ခဏေလး ေငွးေမာေနမိတယ္...ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ အက်င္႔တုိင္း ကင္မရာ
တစ္လုံးနဲ႔ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနမိတယ္...ေႏြရာသီ ရဲ႔ အစပုိင္းကာလ ဆုိေတာ႔ ၿမဴေတြက အုံ႔ဆုိင္းေနၿပီေလ..ၿမဴေတြက ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ အုပ္မုိးထားတယ္...ဓါတ္ပုံကုိမနည္း ရုိက္ယူရတယ္ဗ်ာ။
ေၿဖးေၿဖးၿခင္းတက္ပါကြာ တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက မင္းေမာေနၿပီမဟုတ္လား...ခုမွ စတက္ေနတာ အႀကာႀကီးတက္ရအုံးမွာ ေနာ္တဲ႔။
ဟား လမ္းခြဲ ေတြ႔ၿပီ ဟုိမွာ ေတြ႔လားလုိ႔ အားရ၀မ္းသာစြာနဲ႔ ေအာ္မိလုိက္တယ္...ညာလမ္းကုိတက္ရမွာ ဘယ္လမ္းဆုိ ၿမဳိ႔ၿမင္ေတာင္ကုိတက္ရမွာ ဒါနဲ႔ ညာလမ္းကုိ ေရြးၿပီးတက္လာခဲ႔တယ္
ေတာင္က ေတာ္ေတာ္မတ္တယ္...ဘာေႀကာင္႔ငါ ဒီေတာင္ေပၚကုိ ေရာက္ခ်င္ရတာလဲ...လုိ႔ ကုိ႔ကုိ ကုိ ေမးခြန္းေတြတစ္ပုံႀကီးနဲ႔ လြန္ဆြဲေနခဲ႔တယ္...ဘာေႀကာင္႔တက္ ရလဲဆုိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ရဲ႔
ဘေလာ႔ ေလးမွာ မုိးကုတ္ပုံ ေလးေတြတင္ ခ်င္တာရယ္ ၿပီးေတာ႔ မုိးကုတ္ၿမဳိ႔ ရဲ႔ အေရွ႔ ေတာင္ရုိးကုိဘဲ တက္လုိ႔ရတယ္ေလ အေနာက္ေတာင္ရုိးကုိ မွ တက္လုိ႔မရတာ။
အရင္တစ္ေခါက္က ဒီဇင္ဘာမွာ ကၽြန္ေတာ႔အေဖနဲ႔ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြတက္ တုန္းက လူႀကီးေတြက မုိးကုတ္ရႈခင္းဘယ္လုိလွေႀကာင္း ဘယ္လုိစြန္႔စား ရေႀကာင္းေၿပာ ေတာ႔ အဲဒီမွာတင္
ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စား မိသြားတယ္။အဲဒီထဲမွာ စာေရးဆရာ ကုိမ်ဳိးသန္႔က အေၿပာေကာင္းေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားသြားတယ္ သူေၿပာတာ ေတာင္က လမ္းတစ္၀က္မွာ ေတာ္ေတာ္
မတ္တယ္ ေဘးမွာေခ်ာက္ ေတြနဲ႔ လူသြားလမ္းေလးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလး ေတာ္ေတာ္လန္႔စရာေကာင္းတယ္ မင္းတု႔ိတက္ရင္ ေတြ႔လိမ္႔မယ္တဲ႔...အင္း ငါလည္း အဲဒီအရာကုိ ခံစားခ်င္လုိ႔ တက္လာတာ
ဘဲ...လုိ႔ စိတ္ကုိ တင္းၿပီး ေၿဖးေၿဖးၿခင္းတက္ခဲ႔တယ္။
ေတာင္ရုိးေလးေပၚ ေရာက္ၿပီ နာရီ ႀကည္႔လုိက္ေတာ႔ (၉း၂၀) ဟာေတာ္ေတာ္ေစာေသးတာဘဲ ဒီလုိနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား မုိးကုတ္ၿမဳိ႔ ေလးကုိ အေပၚကေန အားရပါးရ ႀကည္႔ေနမိတယ္
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ဓါတ္ပုံေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ အားရပါးရ ရုိက္လုိက္တယ္ သူငယ္ခ်င္းကေတာ႔ သူ႔ရဲ႔ မွန္ဘီလူး ေလးနဲ႔ အလုပ္ေတာ္ေတာ္ရႈတ္ေနတယ္...အားပါးပါး ေတာ္ေတာ္လွတဲ႔ ရႈခင္းကြာ ၿမဴေတြ
တာ အေပၚကေန မအုပ္ထားရင္း ေတာ္ေတာ္လွမွာေနာ္တဲ႔..
ကဲ...ကုိဦးေရ ဆက္ေလွ်ာက္ရေအာင္ဗ်ာ..ဟုိဘက္ ဘယ္ေလာက္ေလွ်ာက္ရမယ္မသိေသး ဘူးဗ်ာ..ဒီလုိနဲ႔ ေလွ်ာက္လာလုိက္တာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဇလပ္နီေတာင္ေလးကုိ အစအန ေတာင္
မၿမင္ရေသးဘူး...ဒါေပမဲ႔ ေတာင္ကေတာ႔ မတ္မတ္ႀကီးမဟုတ္ေတာ႔ဘူး...ေၿပေၿပေလး ေလွ်ာက္ေနရတယ္....ဒီလုိနဲ႔ လမ္းမွာ လီဆူတုိင္းရင္း ကေလးေလးေတြကုိ ေမးၿပီး ေလွ်ာက္လာခဲ႔တယ္
သူတုိ႔က ဦးေလး လမ္းမွားေနၿပီ ဇလပ္ေတာင္ကုိ ဒီလမ္းအတုိင္းတည္႔တည္႔ သြားရမွာ ေနာက္ၿပီး ခုလမ္းက မက္ေကာ္လုိ႔ ေခၚတဲ႔ ရွမ္းရြာကုိ ေရာက္သြားမွာတဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ၿပန္လွည္႔ ထြက္
ၿပီး ကေလးေလးေတြကုိ ၀ယ္လာတဲ႔ ကိတ္မုန္႔တစ္ခ်ဳိ႔ကုိ ေပးကမ္းၿပီး ဆက္တက္ခဲ႔တယ္....တစ္လမ္းလုံး သစ္ခုတ္တဲ႔ သူေတြ က မနည္းဘူးဗ်...ၿပီးေတာ႔ တစ္လမ္းလုံးလည္း ေတာင္ယာေတြ
မီးရႈိ႔ထားႀကတာေတာ္ေတာ္ကုိ ဆုိးတယ္ဗ်ာ။
သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းေရးတာ တဖြတဖြ ေၿပာေနတာ ခုႀကေတာ႔လည္း ဘာမွမရွိေတာ႔ဘူး သစ္ပင္ေတြက ေၿမႀသဇာ ၿဖစ္ေနေလာက္ၿပီ။ေတာ္ေတာ္ဆုိး တဲ႔ ေတာင္ယာမီးရႈိ႔မႈဘဲ။
သူငယ္ခ်င္းကေတာ႔ သူ႔စိတ္ကူးနဲ႔ သူ ႏွစ္ေယာက္သား စကားမေၿပာဘဲ တက္လာလုိက္ႀကတာ ဇလပ္နီေတာင္ရဲ႔ အေၿခကုိ ေရာက္ခဲ႔ၿပီ...ကၽြန္ေတာ္က ကုိဦးေရ ...ထမင္းဆြဲရမယ္ထင္တယ္
ဗုိက္ဆာၿပီလုိ႔ေၿပာေတာ႔ သူက ရႈခင္းေကာင္းတဲ႔ေနရာ မွာ ထုိင္စားစမ္းပါတဲ႔ ဒီလုိနဲ႔ ေနရာရွာ ၿပီးတက္လာခဲ႔တယ္ နာရီ၀က္ေလာက္ႀကာလုိက္တယ္ထင္တယ္...ေတြ႔ၿပီ ေတြ႔ၿပီ ေနရာ...
ကၽြန္ေတာ႔ဗုိက္ကုိ ၿဖည္႔ေပးမဲ႔ ေနရာ..အားပါးပါး လွလုိက္တဲ႔ ေနရာ ေဘးက ေခ်ာက္ကလည္း ေတာ္ေတာ္နက္တယ္ ....ဒါေပမဲ႔ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးေဘးမွာ ေလ။
ေတာ္ေတာ္ဟန္က်တယ္ ဒါေပမဲ႔ မတ္တတ္မရပ္ ရဲဘူးဗ် ေဘးက ေခ်ာက္ က ေပ(၂၀၀၀)ေလာက္၇ွိမယ္ထင္တယ္...နက္လားမနက္လား သစ္ပင္ေတြေတာင္ တည္႔တည္႔မေပါက္ေတာ႔ဘူး
ေပကေတာ္ေတာ္ ၿမင္႔ေနတယ္... လတ္ဆတ္တဲ႔ ေလႏူေအးက လည္း တရႀကမ္းကုိ တုိက္ခတ္ေနတယ္...ရႈခင္းလည္းႀကည္႔ထမင္း လည္းစား ေတာ္ေတာ္ကုိ စိမ္က်ေနမိတယ္..အဲဒီမွာ ကုိဦးက
ေအး အၿမင္႔ေရာက္ရင္ ၿပန္မဆင္းခ်င္တာ ဒါေႀကာင္႔ကုိးတဲ႔..ေတာ္ေတာ္ကုိ ေနလုိ႔ေကာင္းတာကုိးတဲ႔။
ထမင္းစားၿပီး လုိ႔ တေအာင္႔ေလာက္ႀကာေတာ႔ ခရီးဆက္ခဲ႔ ႀကတယ္ ဒီတခါေတာ႔ ေတာင္ပတ္လမ္းကုိ ေလွ်ာက္ရမွာ လမ္းက (၂)ေပ ေလာက္ဘဲ ေဘးက ေတာ႔ ေခ်ာက္နက္ႀကီးေပါ႔
လူက အဲဒီလမ္းကုိ စေလွ်ာက္ေတာ႔ ဒူးေတြဘာေတြတုန္ေနတယ္ ရင္ထဲမွာ လည္းဘယ္လုိႀကီးမွန္းမသိ ေႀကာက္ေနမိတယ္ ႏွစ္ေယာက္သား ေၿဖးေၿဖးၿခင္း ေလွ်ာက္ခဲ႔တယ္...တစ္ဖက္က ေခ်ာက္
အလြန္မွာ ရွမ္း၊ပေလာင္ တုိ႔ရဲ႔ ေလွကားထစ္ စုိက္ခင္းေလးေတြကုိ အေပၚက ေန ေသးေသးေလး ၿမင္ေနရတယ္။ေလွကားထစ္ စုိက္ခင္း က ကြန္တုိ ေၿမပုံလုိေလး ေတာ္ေတာ္ကုိလွတယ္ဗ်ာ။
လမ္းက်ဥ္းေလးကုိ ေက်ာ္လြန္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေရာက္ခ်င္တဲ႔ ဇလပ္နီေတာင္ႀကီးကုိေတာ႔ၿမင္ေနရၿပီ ဒါေပမဲ႔ သူ႔ေအာက္က ေတာင္ႀကီးက ေတာ႔ ေတာမီးရႈိ႔ ဒဏ္ကုိ အလူးအလဲခံထားရလုိ႔
တစ္ေတာင္လုံးမဲ ေနတယ္။ေတာ္ေတာ္ကုိ ေႀကာက္စရာ ေကာင္းတဲ႔ ေတာင္ႀကီးဗ်ာ..မဲတူးေနတာဘဲ။ ေရာက္ခါနီးမွ လမ္းသြယ္ေလးေတြက ေပါလုိက္တာ ဘယ္လမ္းကုိ ေရြးရမလဲကုိ မသိတာ..နဲ႔
လမ္းတစ္ခုကုိ ေရြးၿပီး ေလွ်ာက္ခဲ႔တယ္ ဒါေပမဲ႔ လမ္းကမွားေနလုိ႔ ေတာ္ေတာ္ ၿပန္တက္ခဲ႔ရတယ္ လမ္းမွားတဲ႔ လမ္းမွာ ေတြ႔ ရတဲ႔ ရႈခင္းကလည္း ေတာ္ေတာ္ကုိလွတယ္ ဗ်ာ ...ခ်ဳံႏြယ္ေလးနဲ႔ ပိန္းေနတာ
ကုိက ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ကုိ ႀကည္႔ေနရသလုိဘဲ။
လမ္းမွားတဲ႔ အေၿခအေနကုိ ေတာ္ေတာ္ေလး ခံလုိက္ရတယ္ သစ္ပင္ေတြ ထူေနေတာ႔ ေတာင္ေတြကုိေတာင္မၿမင္ရေတာ႔ဘူး...လာလမ္းအတုိင္းလည္း ၿပန္တက္ခဲ႔တယ္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ
ဘြားကနဲဆုိ ဇလပ္နီေတာင္ႀကီးကုိ ၿမင္လုိက္ရ ေတာ႔ေတာ္ေတာ္ ေလး ပီတိၿဖစ္မိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေၿပာလုိက္တာကေတာ႔ ေတာင္ႀကီးဖ၀ါးေအာက္ပါ ကြာတဲ႔.....
မၿဖစ္ႏူိင္ဘူးဆုိတာ မရွိဘူးလုိ႔ ေအာ္ေနတယ္......ကၽြန္ေတာ္လည္း ၀မး္သာလြန္းလုိ႔ ဓါတ္ပုံေတြ အၿပတ္ရုိက္ခဲ႔လုိက္တယ္။
ဇလပ္နီေတာင္ ေပၚမွာက မုိးကုတ္တစ္ၿမဳိ ႔ လုံးရဲ႔ တယ္လီဖုန္းဆက္သြယ္ေရး တာ၀ါတုိင္ႀကီး ရွိတယ္ေလ။ေတာင္ေပၚကေန ၿမဳိ႔ေလးကုိ လွမ္းႀကည္႔လုိက္ေတာ႔ ေသးေသးမႈန္မႈန္ေလးဘဲၿမင္
ရတယ္ ရႈခင္းကေတာ႔ ဗ်ာ ေၿပာစရာမရွိ ေအာင္ကုိ ဘဲဗ်ာ...ႏွစ္ခါမရနူိင္ တဲ႔ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကုိ ႀကည္႔ရသလုိဘဲ....ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ေမွာ္ဆန္တယ္လုိ႔ ေၿပာလုိက္ခ်င္တယ္ဗ်ာ။
ဒါေပမဲ႔ ေတာင္တက္ရတာ ေတာ႔ ဟုတ္ပါၿပီ ရင္ထဲမွာ မေက်နပ္တာကေတာ႔ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ကုိဆက္လက္ထိန္းသိမ္းႏူိင္မလားဆုိတာပါဘဲ........
Sunday, March 2, 2008
တကယ္ေၿပာတာပါ
အင္း ..ဒီေန႔လည္းပ်င္းပ်င္းနဲ႔ အင္တာနက္ဆုိင္ကုိ မနက္ကတည္းက ေရာက္ေနတာ ဘာလုပ္လုိ႔ဘာကုိရမွန္းကုိမသိတာ.....ဟုိတေန႔က ေတာ႔ ထာပြဲသြားေတာ႔ လည္းအစဥ္မေၿပ ဒီလုိနဲ႔ အစဥ္မေၿပတဲ႔ေန႔ ေတြ ကုိေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီ။ပုိက္ဆံကလည္း..ရွာေတာ႔တာ ခက္တာ သုံးရတာကေတာ႔အလြယ္ေလး ေခတ္ကုိက မေကာင္းတာ..ဟြန္း..တကဲပဲ ဗ်ာ။
တလရွာလုိ႔မွ ေငြ တစ္သိန္းေတာင္မ၀င္ဘူး....တစ္သိန္းမေၿပာနဲ႔ တစ္ေသာင္းေတာင္အႏူိင္ႏူိင္
တကယ္ဗ်ာ..ေတာ္ေတာ္ကုိ ႀကပ္တယ္..ဟုိတေန႔ ကလဲ မီတာေပါက္ က်တယ္ဆုိၿပီး လွ်ပ္စစ္ရုံးက အေႀကာင္းလာႀကားေတာ႔ ဘယ္ေလာက္ကုန္မွလဲလုိ႔ ေမးႀကည္႔ေတာ႔ (၂သိ္န္းခြဲ)ေလာက္ကုန္မယ္တဲ႔
အင္း ..ေတာ္ေတာ္ၿဖဳံသြားတယ္ ရွိစုမဲ႔စုလည္း ကုန္ေရာဗ်ာ။
အဲ..လွ်ပ္စစ္ရုံးသြားေတာ႔ မီတာေပါက္သြားထုတ္ တာ ကုိ႔ကုိ ေတာင္သူေဌး ႀကေနတာဘဲ
ဟုိနားသြားလဲ တစ္ရြက္ ႏွစ္ရြက္ ဘာလုပ္ပါဦးဆုိလဲ ထုတ္ ညာဆုိလဲထုတ္နဲ႔ ေထာ္လာဂ်ီက်ေနတာဘဲ
တထုတ္ထုတ္နဲ႔ ေပါ႔...ေရးထားတဲ႔ ဆုိင္းဘုတ္က ေတာ႔ (၅ေသာင္း၅ေထာင္တဲ႔) ေတာ္ေသးေပါ႔ ဆုိင္းဘုတ္
ခ်ိတ္ထားတာ..(၇)ေသာင္းခြဲေလာက္က်လုိ႔ မခ်ိတ္တာထားလုိ႔ကေတာ႔ ဆရာေရ ဟင္းဟင္း...
ၿပီးေတာ႔ လုိင္းခ်ိတ္တဲ႔ အလုိင္းမန္းက ဘယ္ေလာက္ေတာင္းတယ္ထင္လဲ( ၂၇၀၀၀)က်ပ္တဲ႔
လြန္တယ္ဗ်ာ တကယ္ကုိလြန္တာဗ်။ဘယ္၀ဋ္္ေကၽြး မ်ား ပါလဲမသိဘူးေနာ္..ေပးဘဲေပးေနရတယ္..
အင္း ဒါလဲမၿမဲပါဘူးဗ်ာ...အနိစၥေပါ႔။
အဲဒါနဲ႔ ရွိစုမဲ႔စု ေငြေလ (သုံးသိန္း)ေလာက္ အိပ္ထဲက ထြက္က်သြားပါေလေရာ ဗ်ာ။အင္း ...ၿပန္ၿပီးႀကက္ေကာက္ေကာက္ရဦးမွာေပါ႔...ဗ်ာ။ ေခတ္ႀကီးကလဲေနာ္ ရွိတဲ႔လူနဲ႔ မရွိတဲ႔ လူက အရမ္း
ကုိကြာေနၿပီေနာ္...ဒါကုိဘယ္လုိေၿဖရွင္းႀကမလဲ။ေက်ာင္းေနတင္႔ တဲ႔ အရြယ္မွာ မသင္ႏူိင္ဘဲ
၀မ္းေရးတုိက္ပြဲကုိ ၀င္ေနရတယ္ ၿမင္လုိ႔မေကာင္းဘူးဗ်ာ...ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းဘူး။ကၽြန္ေတာ္
ကေတာ႔ မ်က္ၿမင္ကုိယ္ေတြ႔မုိ႔ ပါ....ကၽြန္ေတာ္ ဖက္စပ္တစ္ခုမွာ သြားတုန္းက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္
ကုိေခၚၿပီး ညီေလး မင္းအသက္ဘယ္ေလာက္လဲ လုိ႔ ေမးေတာ႔ (၁၃) ႏွစ္ဆုိ ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္အံ႔ႀသ သြား
တယ္ဗ်ာ...မင္းေက်ာင္းမတက္ဘူးလားေမးေတာ႔ အိမ္ကမထားႏူိင္ေတာ႔လုိ႔ ပါတဲ႔....အင္းေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္စရာဘဲေနာ္.
တစ္ခါကလည္း ကေလးေလးတစ္ေယာက္ကုိ ေမးဘူးတယ္ ..သူတုိ႔ေနတာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတာင္ေပၚ ေဒသနဲ႔ ဆိုနည္းနည္း ေ၀းတယ္..သူက ၿမဳိ႔ထဲကုိ မ်စ္လာေရာင္းရတာေလ...
အသက္ကမွ (၁၀)နွစ္ေက်ာ္ေလးဘဲ ရွိေသးတယ္..ဟာ မင္းေက်ာင္းမေနဘူးလားေမးေတာ႔
အစ္ကုိ ရာ ေနခ်င္တာေပါ႔ ဒါေပမဲ႔ အိမ္မွာ က စားဖုိ႔ ကၽြန္ေတာက ရွာရတယ္ မိသားစုက ႀကီးေတာ႔
ဒီလုိဘဲ ေက်ာင္းမေနရဘူး ညီမေလးေတြ ကုိဘဲထားတယ္ အိမ္က တဲ႔.......ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းစရာေလးဘဲ။ဒီလုိ မ်ဳိး ပညာမဲ႔ ကေလးေလး ေတြကုိ ဘယ္လုိကူညီႀကမလဲ ဆုိတာကုိေတာ႔
ေခါင္းထဲမွာ နည္းနည္း ေလး ေတာင္မထည္႔ထားဘူးထင္တယ္ေနာ္။ဒီလုိ ဆက္သြားေနမယ္ဆုိ ရင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ကုိ ေအာက္ဆင္းသြားမယ္လုိ႔ အႀကံၿပဳ ခ်င္တယ္ဗ်ာ။
…
Wednesday, February 13, 2008
ယေန႔လူငယ္ေတြ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ ဆုိတဲ႔ အထိမ္းမွတ္ေန႔ေနာက္ကုိလုိက္ရင္းေပ်ာ္ေနႀကတယ္
ဒါေပမဲ႔ ငါတုိ႔ တုိင္းၿပည္ရဲ႔ လြတ္လပ္ေရးဖခင္ၿဖစ္တဲ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႔ ေမြးေန႔ကုိေတာ႔ ေမ႔ေနလုိက္ႀကတာလြန္ပါေရာ...
ခုလည္းၿမဳိ႔ထဲကဆုိင္ေတြမွာ သူ႔ထက္ငါအလုအရက္၀ယ္ေနလုိက္ႀကတာ ...ပ်ာယာခက္ေနတာဘဲ...တကယ္႔ပုဂၢဳိလ္ကုိက်ေတာ႔ေမ႔ေနလုိက္ႀကတာ........
တကယ္ဆုိ လူငယ္ဆုိတာ တုိင္းၿပည္ရဲ႔အနာဂတ္ပါ...ခ်စ္သူမ်ားေန႔ကုိ မေပ်ာ္ရဘူး လုိ႔မဆုိလုိပါဘူး....ေပ်ာ္ပါရပါတယ္..ဒါေပမဲ႔ ကုိ႔တုိင္းၿပည္ရဲ႔ ဖခင္ ေမြးေန႔ကုိေတာ႔
မေမ႔သင္႔ပါဘူး...
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တုိင္းၿပည္က လူငယ္ေတြက သူမ်ားဒါဆုိ သူတုိ႔လည္းလုိက္ဒါလုိက္တာဘဲ...ေကာက္ရုိးမီးလုိၿဖစ္ေနႀကတယ္...
တစ္ၿခားတုိင္းၿပည္ကေတာ႔ အကန္႔နဲ႔ ခြဲထားတယ္ ..ေပ်ာ္သင္႔တဲ႔ေနရာမွာ ေပ်ာ္တယ္ သတိရသင္႔တဲ႔ေနရာမွာ သတိရတယ္....ဒီေန႔ဟာ အခါႀကီးရက္ႀကီးလုိ႔ေတာင္ေၿပာသင္႔တယ္...
ခင္ဗ်ားတုိ႔စဥ္းစားႀကည္႔ေလ ဒါဟာမွန္လားလုိ႔...တုိင္းတစ္ပါးကၽြန္ဘ၀ေအာက္ကေန ..လႊတ္ေၿမာက္ဖုိ႔အတြက္သူ႔အသက္ကုိစေတးၿပီးတုိက္ပြဲ၀င္ခဲ႔တယ္...ၿမန္မာၿပည္အတြက္
ဒီေန႔ဟာ သူရဲေခါင္းတစ္ေယာက္ဖြားၿမင္ခဲ႔တဲ႔ ေန႔လုိ႔ ေၿပာရင္မလြန္ဘူးလုိ႔ထင္ပါတယ္..ဂ်ပန္ၿပည္မွာ အပင္ပန္းဆင္းရဲဒဏ္ခံၿပီး စစ္ပညာကုိသင္ယူရင္း..ၿမန္မာၿပည္အတြက္
တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ႔တဲ႔ ပုဂၢဳိလ္တစ္ေယာက္ကုိခင္ဗ်ားတုိ႔ ေမ႔မထားသင္႔ပါဘူးဗ်ာ...ကုိ႔အက်ဳိးကုိမႀကည္႔ဘဲ လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ႔တဲ႔ ပုဂၢဳိလ္ထူးကုိ အထူးသတိရသင္႔ပါတယ္
ယခင္က အာရွတြင္မက ကမာၻကပါ ေလးစားရတဲ႔ ပုဂၢဳိလ္ထူးအား အစဥ္းေလးစားလွ်က္....................
ယေန႔ေခတ္လူငယ္ေတြကုိ ကၽြန္ေတာေၿပာခ်င္တာက ေတာ႔ ေပ်ာ္တင္႔ေနရာမွာေပ်ာ္ၿပီး သတိရတင္႔ေနရာမွာ သတိရႀကပါလုိ႔ ေၿပာခ်င္ပါတယ္....
(မည္သည္႔ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင္႔ မွ်ေရးၿခင္းမဟုတ္)post ေလးေပါ့…
ေမေမ အတြက္ သားဆုိးကၽြန္ေတာ္
၁၉၈၁ ခုႏွစ္မွာ ငါ႔ကုိ ဒီကမာၻေၿမႀကီးေပၚေရာက္ေအာင္ ေမြးဖြားေပးလုိက္တာကေတာ႔ ငါ႔အေမေပါ႔...ဒီလိုနဲ႔ ေန႔ရက္ေတြအစားထုိးၿပန္၀င္လာရင္း ငါဟာအေတာင္စုံခဲ႔ၿပီေလ။
အထက္တန္းပညာေရးကုိ ေအာင္ၿမင္တဲ႔ေန႔က အေမ႔ရဲ႔ အၿပဳံးဟာ ႏွစ္ခါမရႏုိင္တဲ႔ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လုိပါဘဲဗ်ာ..သကၠရာဇ္ေတြေၿပာင္းၿပီး စီးပြားေရးေလာကကုိ၀င္လာေတာ႔လည္းအေမဘဲသြန္သင္ဆုံးမလမ္းညႊန္ေပးခဲ႔တယ္။
ၿပကၡဒိန္တစ္ခုရဲ႔ ရက္စြဲတစ္ခ်ဳိ႔ မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘုရင္ေခတ္ ရဲ႔ ေနာက္ဆုံးၿမဳိ႔ ကုိသြားၿပီး ပညာေတာ္သင္သြားခဲ႔တယ္ ဒါေပမဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္ လူငယ္သဘာ၀အတုိင္းေပ်ာ္ရြင္မႈကုိ အတုိင္းအတာတစ္ခုထိေတာ႔ ရခဲ႔တယ္ေလ။
ေရႊၿမဳိ႔ေတာ္ကၿပန္လာေတာ႔ ေမေမ႔ရဲ႔ အၿပဳံးဟာ သန္းေခါင္ယံလမင္းလုိ ေအးခ်မ္းမႈအၿပည္႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေၿပာသမွ်ကုိ နားေထာင္ေပးခဲ႔တယ္...ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရႊၿမဳိ႔ေတာ္မွာ အေပ်ာ္ႀကဴးၿပီး လမ္းမွားေရာက္ခဲ႔တာကုိ အေမ မသိခဲ႔ဘူး ...
လူငယ္သဘာ၀အတုိင္းမူးယစ္ေဆးကုိ လက္တည္႔စမ္းမိခဲ႔တယ္...ကၽြန္ေတာ္မူးယစ္ေဆးရဲ႕ သားေကာင္ေတာ႔မၿဖစ္ခဲ႔ပါဘူး...ဘာေႀကာင္႔ ငါဒီအရာကို သုံးစြဲလဲလုိ႔ ကုိ႔ကုိ ကုိ အရင္ေမးႀကည္႔ေတာ႔ အေၿဖရွာမရဘူး။။ အက်ဳိးမရွိတဲ႔ ဒီမူးယစ္ေဆးကုိ
ကၽြန္ေတာ္ ကန္႔လန္႔ကာခ်ဖုိ႔ ႀကဳိးစားခဲ႔တယ္..ေအာင္ၿမင္စြာနဲ႔ ကန္႔လန္႕ ကာခ်ႏူိင္ခဲ႔တယ္...ကၽြန္ေတာ္မိသားစုက လူကုန္ထံအတုိင္းအ၀ုိင္းထဲက မဟုတ္ဘူး အလတ္တန္းစားထဲကပါ...ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းတက္ေတာ႔ ေမေမ႔ ရဲ႕ စုေငြေလးနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ခဲ႔ရတယ္..
ဒါေတာင္ကၽြန္ေတာ္က မုိက္လုိက္ေသးတယ္..ကၽြန္ေတာ္ဘာေကာင္ၿဖစ္သြားလဲဆုိစဥ္းစားတာ ႀကည္႔ေပါ႔ဗ်ာ...
ပညာေရးကံမပါလုိ႔ဘဲလား.. မသိဘူး...ေရႊၿမဳိ႕ေတာ္ရဲ႕ ပညာေရးကုိ ဒုတိယႏွစ္မွာ ဘဲ ကၽြန္ေတာ္ဆုံးခန္းေရာက္ခဲ႔တယ္..အဲဒီအတြက္ အေမစိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနလားဆုိတာ ေဖာ္ၿပမႈမရွိခဲ႔ဘူးေလ..
(၂၀၀၃)ခုႏွစ္မွာ ကံႀကမၼာၿဂဳိလ္ဆုိးကဘယ္လုိအၿငဳိးနဲ႔ ၀င္လာလဲမသိဘူး ေမေမ႕ ရဲ႕ က်န္းမာေရးကေတာ္ေတာ္ ကုိ ဆုိးရြားခဲ႔တယ္..ဒါကုိကၽြန္ေတာ္ေလာေလာလတ္လတ္သိခြင္႔မရခဲ႔ဘူးေလ...ခရီးကၿပန္လာေတာ႔သူူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာ္က.."ေဟ႔ ေကာင္..မင္းအေမ..
က်န္းမာေရး သိပ္မေကာင္းဘူးတဲ႔" ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲကုိၿမားတစ္စင္း မွန္လုိက္သလုိ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ဖ်ားသြားတယ္..အိမ္ထဲ၀င္သြားေတာ႔ ေမေမ က ဟန္ေဆာင္ၿပဳံးနဲ႔ ဆီးႀကဳိတယ္ေလ..သူ႔မွာေရာဂါမရွိသလုိပုံစံနဲ႔ေပါ႔...
"သား...ခရီးပန္းရင္ ေမေမ အေအးေဖ်ာ္လုိက္မယ္ေလတဲ႔.." ကဲ ဘယ္ေလာက္ထိ ရင္ထဲမွာ ေႀကြကြဲ၀မ္းနည္းရလဲဗ်ာ..."
ေနာက္ေန႔မနက္ ထမင္းစားႀကေတာ႔ 'အေမ....အေမ႔ ေရာဂါဘာတဲ႔လဲ' လုိ႔ေမးေတာ႔တခါမွ မၿမင္ဘူးတဲ႔ အေမ႔ရဲ႔ မ်က္ႏွာက စီးဆင္လာတဲ႔ မ်က္ရည္ကုိ
ကၽြန္ေတာ္ၿမင္ေတြ႔လုိက္ရတယ္..' ဆရာ၀န္ကေၿပာတယ္ အဆုပ္ပြၿပီး ႏွလုံးအေပါက္က်ယ္တာတဲ႔' သားရယ္...ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္တုန္လႈပ္သြားတယ္...ေႏြ၊ မုိး၊ ေဆာင္း
ဆုိတဲ႔ ရာသီ ရဟတ္ႀကီးကုိစီးၿပီး ေမေမရဲ႔ ေရာဂါ ကုိေပ်ာက္ကင္းေအာင္ကုသခဲ႔ရတယ္..ေမေမ ဟာအရင္ကလုိ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး ပိန္ပိန္ေသးေသးေလးနဲ႔ အဘြားႀကီးအုိေပါက္စေလး
ၿဖစ္သြားခဲ႔တယ္...ဒါေပမဲ႔ ေမေမ ဟာ ဘယ္ေတာ႔မွ စိတ္ဓါတ္မက်ဘူး....
ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေက်ာက္ေလာကမွာ ေက်ာက္ပြဲစားလုပ္လုိက္...ေစ်းေပါေပါ ေလးေတြ ေတြ႔ ရင္၀ယ္လုိက္ ေရာင္းလုိက္နဲ႔ ကုန္သည္တစ္ပုိင္း ပြဲစားတစ္ပုိင္းကုိေရာက္ခဲ႔တယ္
..ေငြေလး ရတာကုိအားမရဘဲ ၿဖစ္ေနတယ္..' သား တဲ႔ ဥစၥာဆုိတာ ကုိယ္နဲ႔ တန္မွ ရမွာတဲ႔ ' " ကုိကရခ်င္တဲ႔ ေလာဘႀကီးေလ ..သူကေၿပးေလဘဲတဲ႔ "
" အာ.. အေမကလည္း ဒါေတြ အေမ မသိပါဘူး " လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ရုိင္းပ်စြာ ေၿပာခဲ႔ဘူးတယ္.. " ေအး..ငါ႔သား မင္းလမ္းမွား ေရာက္မွာဆုိးလုိ႔ ပူပန္ၿပီး အေမ ေၿပာတာ"
"အေမ..ကလည္း ေငြရွာတာ ဘဲ မပူပါနဲ႔ဗ်ာ"
"အင္း...မင္းမိဘ ၿဖစ္မွ သိမယ္ ငါ႔သား" တဲ႔ .......
ခုေခတ္စားေနတဲ႔ (၁)လုံး (၂) လုံး (၃)လုံး ေလာကထဲကုိ ကၽြန္ေတာ္ ရမၼက္အၿပည္႔နဲ႔ ေၿခစုံ ပစ္၀င္ခဲ႔တယ္..ပထမ (၁)ႏွစ္ (၂) ႏွစ္မွာေတာ႔ အၿပဳံးေတြေတာင္လုိပုံလုိ႔ေပါ႔....
ဒီေလာကထဲ ၀င္တာကုိ အေမ က ဘာတစ္ခုမွ ၀င္မကန္႔ကြက္ခဲ႔ဘူး..'ေငြ'ေလးကေဖာေဖာ သီသီနဲ႔ဆုိေတာ႔ အရာရာကုိ ေက်ာခုိင္းၿပီး အတၱက ငယ္ထပ္ေရာက္ေနခ်ိန္ေလ..မ်က္စိလည္တာလား?
လမ္းမွားလာတာလား? တည္႔တည္႔ ဘဲလား? မသိတဲ႔ ..ကံႀကမၼာ ၿဂဳိလ္ဆုိးက ေတာ္ေတာ္ကုိ ရုိက္ခတ္သြားတယ္..ရွိတာေလးလဲ ကုန္စင္ေအာင္ စားေသာက္သြားတယ္...ဗလာမဲ႔ ဘ၀ ကုိေရာက္
သြားတယ္....
စိတ္ညစ္ၿပီး အရက္ေတြေသာက္ေတာ႔ ေမေမ က 'ငါ႔သား မင္းဒီလုိဘဲ ေနေတာ႔မွာလားတဲ႔? "မင္းကုိ အေမ ေၿပာတယ္ေနာ္ ! ဘယ္အရာမွ လြယ္လြယ္နဲ႔ အလကားမရဘူး..သူမ်ားဟာ
လုိခ်င္ရင္ ကုိ႔ဟာလည္းေပးဆပ္ရမယ္တဲ႔" ဒါမွ သဘာ၀က်မွာတဲ႔ ! ခုဟာ မင္းက ဒီေငြေတြကုိ လြယ္လြယ္နဲ႔ ရေတာ႔ မင္းမကုန္ဘူးထင္တာ ကုိး...ဒီခုကုန္ေတာ႔ မင္းဘာလုပ္မလဲ မင္းစဥ္းစားေပါ႔"
တစ္ေလာ ကလုံးမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘယ္သူ႔ကုိမွ မေတြ႔ခ်င္ ေလာက္ေအာင္ၿဖစ္ေနခ်ိန္ေလ..ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေပးဆပ္ရမဲ႔ အေႀကြးေတြကုိ ေမေမဟာ သူ႔အတြင္းပစၥည္းေလးေတြကုိ ထုခြဲေရာင္း
ခ်ၿပီး...သားလူမုိက္အတြက္ ေပးဆပ္ေပးခဲ႔တယ္..' ငါ႔သား..မင္းစိတ္ဓါတ္က်ေနတာလား...စိတ္ဓါတ္က်တယ္ဆုိတာ လူေပ်ာ႔လူညံ႔ေတြရဲ႔ အလုပ္ပါ ငါ႔သားရယ္ " စိတ္ကုိ တင္းထားစမ္းပါ "
အလုပ္တစ္ခု မလုပ္ရေသးဘူး မၿဖစ္ႏုိင္ဘူးထင္တယ္ လုိ႔ မင္းစိတ္က ထင္ရင္ အဲဒီအလုပ္က ၿဖစ္လာႏူိင္ဦးမွာလား ?
"ေလာကမွာ မၿဖစ္ႏူိင္ဘူးဆုိတာ မရွိဘူး မၿဖစ္ေသးတာဘဲ ရွိတယ္ ငါ႔သားရယ္"
"မင္းေငြေတြကုိ မကုန္ဘူးလုိ႔ထင္ခဲ႔တာကုိး ....အားလုံးက အနိစၥေတြပါ " တဲ႔ "ခုခ်ိန္မွ စၿပီး မင္းရွာလုိ႔ရတဲ႔ "ေငြ" ကုိ မိဘအတြက္ ေဆြမ်ဳိးေတြအတြက္ လူအမ်ားအတြက္ၿဖစ္ေအာင္
ရွာပါငါ႔သားရယ္"
ေႀသာ္...အေမ..သား ဒီေလာက္ထိ မုိက္မဲခဲ႔ေပမဲ႔လည္း အေမဟာ ဘယ္ေတာ႔မွ မပစ္ပယ္ခဲ႔ဘူး သားေရွ႔က မားမားမတ္မတ္ ေၿဖရွင္းေပးခဲ႔တယ္....ဗုဒၶၿမတ္စြာေတာင္ မိဘေက်းဇူး
ကုိႏုိ႔ တစ္လုံးဖုိး ဘဲ ေက်ေအာင္ဆပ္ႏူိင္ခဲ႔တယ္... သားကေတာ႔ ေမ႔ေမ႔ ကုိ လက္သည္းခြံ ေလးေလာက္ေတာင္ဆပ္ႏူိင္ ပါ႔ဦးမလား အေမရယ္! အသက္အရြယ္အုိမင္းေလ ..အေမ႔ရဲ႔ ေက်းဇူးပုိႀကီးေလပါလား..
" ေမေမရယ္"…
Sunday, January 13, 2008
ယုံႀကည္ၿခင္း စိတ္ခ်ၿခင္း
ဒီေန႔ ေတာင္တန္းေတြေပၚကုိ ငါထပ္သြားရၿပန္ၿပီကြာ॥ရင္ထဲမွာေတာ႔ မသြားခ်င္ဘူး ဒါေပမဲ႔ အလုပ္ကအေရးႀကီးေတာ႔ သြားကုိသြားရမယ္လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက၀ုိင္းေၿပာႀကတယ္॥ ဘာေႀကာင္႔သြားရမွာ လဲလုိ႔ခင္ဗ်ားတုိ႔သိခ်င္မွာဘဲ ॥အေဖပုိင္ခဲ႔တဲ႔ လက္ဖက္ၿခံနဲ႔ လယ္ယာေၿမေတြအတြက္ေပါ႔ ॥ဒီေနရာကုိ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ဖ်က္ဆီးထားတာ (၁၀)ႏွစ္ေက်ာ္ရွိခဲ႔ ၿပီေလ။ ဒီလုိနဲ႔ မနက္(၄း၃၀)မွာ စတင္ထြက္ခဲ႔တယ္ ..သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္နဲ႔ေပါ႔ ..ၿပီးေတာ႔ ေၿမတုိင္းရုံး က အစ္ကုိႀကီးတစ္ေယာက္ရယ္ေလ..ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတာင္ေပၚၿမဳိ႔ေလးကုိေက်ာ္ၿဖတ္ခ်ိန္ ေကာင္းကင္က ႀကယ္ေလးေတြမထေလာက္ေသးဘူး....ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သုံးေယာက္က ကုိ႔စိတ္ကူးနဲ႔ကုိ အေတြးမ်ားစြာနဲ႔ေလွ်ာက္ေနမိတယ္.. ေႀကးနီးေတာင္ထိပ္လည္းေရာက္ေရာသတိၿပန္၀င္လာၿပီး ေၿမတုိင္းရုံးကအစ္ကုိႀကီးကုိ စကားစမိတယ္ ...'အစ္ကုိဒီခုကိစၥကမသြားလုိ႔မရဘူးလားလုိ႔ 'ေမးမိေတာ႔ သူက ဒါကေတာ႔ခင္ဗ်ားသေဘာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနတယ္...မင္းကလည္းကြာ သြားလုိက္ပါကြာ မင္းအတြက္ငါတုိ႔ေၿပာေနတာပါကြာတဲ႔...ဒါေပမဲ႔ဒီေနရာကုိကၽြန္ေတာ္သြားရင္ ကၽြန္ေတာ္အရမ္းခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ႔ အေဖကုိသတိရ မိတယ္..ဒါေႀကာင္႔ဒီေနရာကို ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ဖ်က္ဆီးထားတာေပါ႔.. ကဲ...ေဟ႔ေကာင္ အေရွ႔ကေတာင္ေလးကုိေက်ာ္တက္ၿပီးရင္ငါတုိ႔ေရာက္ၿပီေဟ႔...လုိ႔သူငယ္ခ်င္းက ေအာ္ေၿပာလုိက္တယ္... ေ၀ါ..ကနဲတုိက္သြားတဲ႔ ေလႏုေအးကုိရႈရႈိက္ေနမိတယ္ ဒီေလေအး ေလးကုိ အေမရိကန္သမၼတ ေဂ်ာ႔ဘု ရွ္ လည္းမရႈဘူး ဘူး ...ပီကာဆုိလည္းမရဴရႈိက္ဖူး ဘူး ဒါေပမဲ႔ကၽြန္ေတာ႔ေဖေဖကေတာ႔ ရုိးအီေနေလာက္ၿပီထင္တယ္...ဟုိးတခ်ိန္ကေတာ႔ ဤေနရာေလးက ေဖ႔ေဖ႔ ရဲ့ အင္ပါယာေနရာေလးေတြေပါ႔.... ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေရာက္ခ်င္ေနတဲ႔ ခရီးကုိေရာက္ၿပီ ....ေတာေတာင္ေလးေတြကုိ စြန္႔ခြာထားတာ ရာစုတခုရွိခဲ႔ တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေတာင္တန္းေလးေတြရဲ႔ဖမ္းစားၿခင္းကုိ ေခတၱခံလုိက္ရတယ္ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ေနေရာင္ၿခည္က ေတာင္ထိပ္ကေန ထုိးထြက္ေနလုိက္တာ မ်က္စိထဲမွာ ဘယ္လုိမွေမ႔လုိ႔မရတဲ႔ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လုိပါဘဲ ႏွင္းၿမဴေတြကလည္း ေတာင္ခါးပန္းကုိပတ္ထားတာ နဂါးတစ္ေကာင္ ရစ္ပတ္ထားသလုိ....ေတာငွက္ေလးေတြ ရဲ႔ မနက္ခင္းသီခ်င္းကလည္းေတာ္ေတာ္ကုိ ဟဲေနလုိက္ႀကတာ...... ဒီအခ်ိ္န္မွာ ေၿမတုိင္းရုံးကအစ္ကုိႀကီးက ကဲရြာသူႀကီးကုိသြားေခၚတဲ႔ အဲရြာသူႀကီးေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ႔(ေကာ႔တလက္) စက္တစ္လုံးကုိခါးမွာ ခ်ိတ္ထားၿပီးေကာ႔ေတာ႔ေကာ႔ေတာ႔နဲ႔ေပါ႔ ဘယ္သူမွလူမထင္တဲ႔ပုံစံနဲ႔ေပါ႔
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္းအလုပ္အေႀကာင္းေဆြးေႏြးၿပီးေတာ႔ လုပ္ငန္းစမယ္ ၿမန္ၿမန္လုပ္ရင္ ေစာေစာအိမ္ေရာက္တာေပါ႔ဆုိၿပီးလုပ္ငန္းကုိစလုိက္ႀကတယ္. ေၿမတုိင္းရုံးက လူႀကီးက ေပႀကဳိးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔စၿပီးအလုပ္ရႈပ္ပါေလေရာ...ရြာသူႀကီးကလည္း ႀကဳိးစက ကုိင္ေပးရင္း ကၽြန္ေတာ္ က အေဖပုိင္ဆုိင္ခဲ႔ တဲ႔ ေနရာေတြကုိလုိက္ၿပတယ္ ဒီလုိနဲ႔ လက္ဖက္ၿခံေတြကုိစတုိင္းေတာ႔ ညီေလးမင္းရဲ ႔ ဧရိယာကေတာ္ေတာ္က်ယ္လွပါလားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကၿပန္ေၿပာလုိက္တယ္အစ္ကုိ လုိ႔ ဒါဟာအေဖပုိင္တဲ႔ေၿမေတြပါလုိ႔ခင္ဗ်ားမယုံရင္ ဒီသူႀကီးကုိေမးႀကည္႔လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္နည္းနည္းေအာ္မိသြားတယ္ထင္တယ္....ရြာသူႀကီးကလညး္ဟုတ္တယ္ဒါေတြဟာသူ႔အေဖပုိင္ဆုိင္တဲ႔ေၿမေတြၿခံေတြပါ.... ရြာသူႀကီးကလည္းအူေႀကာင္ေႀကာင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိလာေမးတယ္..ငါ႔တူ မင္းဘာလုပ္ေနတာလဲ ဒါေတြအားလုံးဟာမင္းအေဖပုိင္ဆုိင္တဲ႔ ဟာေတြတဲ႔...ဘာေႀကာင္႔ၿပန္လာတုိင္းေနရတာလဲတဲ႔ နားမလည္တဲ႔ပုံစံနဲ႔ေပါ႔။ စဥ္းစာတာႀကည္႔ပါ မိတ္ေဆြတုိ႔ေရ အရင္ကအေဖ ပုိင္ဆုိင္တဲ႔ ၿခံ၊လယ္ေၿမက ဧက ၂၀ ေက်ာ္ရွိတယ္ အေဖမေသခင္က အိမ္ေဘးမွာ မီးေလာင္ေတာ႔ ဂရမ္စာအုပ္ကုိဘယ္မွာသိမ္းထားမိသလဲ မႀကာခင္ကဆုံးသြားတဲ႔ မိခင္ေတာင္မသိလုိက္ရဘူး..သူငယ္ခ်င္းေတြက ေဟ႔ေကာင္မင္းအေဖပုိင္တဲ႔ ၿခံနားမွာ တရုတ္ေတြၿခံလာလုပ္ေနတယ္ မင္းသြားၿပီးမွ ၿခံကုိ စည္းရုိးေလးဘာေလးခပ္အုန္းဟ ေတာ္ႀကာမင္းဟာ ပါသြားဦးမယ္....ဆုိလုိ႔ သြားႀကည္႔ေတာ႔ ေဘးၿခံကသူေဌးက ေဖေဖပုိင္တဲ႔ ဧရိယာ တစ္ခ်ုဳိးေလာက္ကုိသိမ္းပုိက္သြားတယ္ ကၽြန္ေတာ္လည္း သက္ဆုိင္ရာကုိ ေၿပာေတာ႔ လည္းသိပ္ၿပီးမထူးၿခားပါဘူး...ပါသြားသာပါဘဲ..ဒါေႀကာင္႔ထပ္မပါသြားရေအာင္ဒီေန႔ ဤေနရာကုိ ေရာက္လာခဲ႔ရတာေပါ႔...ေဖေဖပုိင္ဆုိင္ေႀကာင္းစာရြက္စာတမ္းေတြ ရုံးမွာရွိပါလွ်က္နဲ႔ဘာေႀကာင္႔ၿပန္ ၿပီးတုိင္းေနရလဲဆုိတာေတာ႔သေဘာမေပါက္မိပါဘူး... ေၿမတုိင္းရုံးက အစ္ကုိႀကီးကုိေမးႀကည္႔ေတာ႔ အစ္ကုိ စာအုပ္ၿပန္လုပ္ရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲလုိ႔...သူ က အစ္ကုိမင္းကုိ ၅ အုပ္ေလာက္ေတာ႔လုပ္ေပးႏုိင္တယ္တဲ႔ မင္းရဲ႔ ဧရိယာက ေတာ္ေတာ္ကုိႀကီး တယ္တဲ႔ ...ကၽြန္ေတာ္ကတစ္အုပ္ထဲလုပ္လုိ႔မရဘူးလားဆုိေတာ႔ ေအးညီေလးတဲ႔ မင္းတစ္အုပ္လုပ္ထားရင္ေတာ႔ က်န္တဲ႔ ဟာကုိေၿမလြတ္ရုိင္းဆုိၿပီးေတာ႔ သိမ္းႏုိင္တယ္တဲ႔...အင္း.... ခင္လုိ႔အားကုိမိတာမွားၿပီထင္တယ္......ဘယ္ေလာက္က်မလဲ ၅ အုပ္ဆုိ ေမးမိေတာ႔ အင္း.....(၅)သိန္းေလာက္ေတာ႔က်မယ္တဲ႔... ေအာင္မယ္ေလးဗ်ာ .....ဒီေငြ(၅)သိ္န္းဘယ္မွာသြားရွာရမွာလဲ....အင္းေတာ္ေတာ္ခက္တာဘဲ.....ဒီလက္ဖက္ၿခံေတြ ၊လယ္ယာေၿမေတြကုိ အေဖပုိင္ဆုိင္ေႀကာင္းကုိ တစ္ၿမဳိ႔လုံး..တစ္ရြာလုံး...ေၿမတုိင္းတစ္ရုံးလုံး သိတယ္ သိတာေတာင္မဟုတ္ဘူး ...စာရြက္စာတမ္းေကာအကုန္ရွိပါရက္နဲ႔ ဘာေႀကာင္႔ ၿပန္ၿပီးတုိင္းေနရတာလဲဆုိတာကုိေတာ႔ ဒီအခ်ိန္ထိ စဥ္းစားလုိ႔မရဘူး ...အင္းရွာရအုံးမွာေပါ႔ ေငြ(၅)သိ္န္း.....ရယ္...စဥ္းစားလုိ႔ရမိတာကေတာ႔ ္စိတ္ခ်မႈ လုံၿခဳံမႈဆုိတာဘာလဲ..!
Sunday, January 6, 2008
လူႀကီးလူေကာင္းစိတ္
တစ္ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ႔ဆယ္တန္းတပည္႔ေတြက သူတုိ႔ကုိရုိက္ၿပီးဆုံးမဖုိ႔ တုိက္တြန္သည္။ဒါမွ ဆရာ႔ကုိေလးစားၿပီးအတန္းမွန္မွန္တက္မည္॥စာမွန္မွန္က်က္မည္ဟုေၿပာသည္။ဒါနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ဥပမာေလးေတြႏွင္႔ၿပန္ေၿပာရသည္။လူတစ္ေယာက္ကလူတစ္ေယာက္ကုိနာက်င္ေအာင္ၿပဴမူတာမေကာင္းေႀကာင္း။ဆရာႀကီးဦးေဖေမာင္တင္ဆုိရင္အသက္(၂၄)ႏွစ္မွာရန္ကုန္ေကာလိပ္..ပါဌိဘာသာဌာနမွာပါေမာကၡတာ၀န္္ထမ္းေဆာင္ခဲ႔ေႀကာင္း...ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဆုိရင္အသက္(၃၀)၀န္းက်င္မွာအမ်ားကေလးစားရတဲ႔ႏုိင္င႔ံေခါင္းေဆာင္ၿဖစ္ေနေႀကာင္း॥သူတုိ႔သင္ခန္းစာေတြနဲ႔ ႏွီးႏြယ္ေနတဲ႔ ဥပမာေတြႏွင္႔ခုိင္းႏႈိင္းေၿပာၿပရသည္။ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားေတြဟာ ဆယ္တန္းေၿဖၿပီးလုိ႔ေအာင္စာရင္းထြက္တာႏွင္႔လူႀကီးၿဖစ္ၿပီ။ဘယ္တကၠသိုလ္ေလွ်ာက္မည္।ဘယ္ေမဂ်ာယူမည္ စသည္ၿဖင္႔ကုိယ္တုိင္ ဆုံးၿဖတ္ရေတာ႔မည္॥လူႀကီးၿဖစ္ေတာ႔မည္႔သူေတြကုိဆရာရုိက္နက္မဆုံးမခ်င္ေႀကာင္းၿပန္ေၿပာရသည္॥တစ္ေန႔ကေသာက္ေရအုိးစင္မွ ေရခပ္ေသာက္ၿပီးနံရံကုိတၿဗန္းၿဗန္းပက္သည္႔ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကုိေခၚၿပီး "ကုိယ္ေသာက္မယ္႔ေရေလးမွခ်င္႔ခ်ိန္မခပ္ႏုိင္ရင္အနာဂတ္မွာရင္ဆုိင္ႀကဳံေတြ႔ရမည္႔အခက္အခဲၿပသာနာေတြကုိဘယ္လုိရင္ဆုိင္ေၿဖရွင္းႏုိင္မလဲ'ဟုေမးေတာ႔ထုိေက်ာင္းသားေလးေရာ၊က်န္အတန္းသားေတြပါၿငိမ္သက္သြားႀကသည္...
ကၽြန္ေတာ႔ဆီကုိ မိတ္ေဆြမ်ား မႀကာခဏလာေရာက္လည္ပတ္တတ္သည္။မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကေရာက္လာတုိင္းဘယ္ေကာင္က ဘယ္လုိေက်းဇူးကန္းတာ။ဘယ္လုိမသိတတ္ဘူး။သူ႔တုန္းကဘယ္လုိကူညီထားတာ။ကုိယ္အကူအညီေတာင္း႔ေတာ႔ၿပန္လွည္႔မႀကည္႔ဘူး စသည္ၿဖင္႔ၿမည္တြန္ေသာက္တီးေနတတ္သည္။ဒါနဲ႔ကၽြန္ေတာ္က "ေနပါဦး၊ ခင္ဗ်ားလူတစ္ေယက္ကုိကူညီတယ္ဆုိတာ အခက္အခဲေတြ ေၿပလည္ပါေစေတာ႔ဆုိၿပိးေစတနာသန္႔သန္႔နဲ႔ကူညီခဲ႔တာမဟုတ္ဘူးလား"ကၽြန္ေတာ္က အဲသလုိေမးေတာ႔ထုိမိတ္ေဆြက ေငါက္ခနဲထၿပန္သြားသည္၊ကၽြန္ေတာ္႔ဆုိင္ေရွ႔မွာ ေႏြစံအိမ္လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ရွိသည္။တစ္ၿမဳိ႔လုံးဧ။္ ထင္ရွားေသာဆုိင္လက္တစ္ဖက္စာတြင္ ပါသည္ဟုေၿပာလွ်င္ ရႏုိင္ေကာင္းသည္॥ဆုိင္ရွင္ကုိထြန္းက ဆုိင္သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ပါေစေတာ႔ဆုိၿပီးခုံေအာက္မွာၿခင္းထားၿပီး ပလပ္စတစ္အိတ္စြပ္ေပးထားသည္॥ေရေႏြးက်န္သြန္လု႔ိရသည္..လက္သုတ္..ပါးစပ္သုတ္ၿပီးစကၠဴစေတြကုိအသာေလးေကာက္ထည္႔လုိက္ရုံ.....ဒါေပမဲ႔အခ်ိန္တန္လုိ႔ ႀကည္႔လုိက္လွ်င္ခုံေအာက္မွာစကၠဴစေဖြးေဖြးေတြကၿပန္႔ႀကဲေနသသည္။အမႈိက္စြန္႔ပစ္သည္႔ကိစေလးမွာပင္ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိတာ၀န္ယူဖုိ႔လုိသည္။လူႀကီးလူေကာင္းစိတ္ဓါတ္ ရွိဖုိ႔လုိသည္။ေခတ္ေတြ၊စနစ္ေတြႏွင္႔မဆုိင္ဟုထင္သည္။မႀကာေသးခင္က ကၽြန္ေတာ႔မိတ္ေဆြရင္းတစ္ေယာက္သူ႔ဆိုင္တြင္းမွာ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရင္းေက်ာက္ႏွစ္ပြင္႔ေကာက္ေတြ႔သည္။တစ္ပြင္႔က ေၿခာက္ကရက္စီေလာက္ရွိမည္။ေဂၚႀကဳိးအသန္႔ေတြ ႏွစ္ပြင္႔ကုိသိန္းတစ္ရာ႔ငါးဆယ္ ေစ်းေပးၿပီးသားအသာေလးတိတ္တဆိတ္ ယူထားလွ်င္လည္းဘယ္သူမွသိမည္မဟုတ္။ဒါေပမဲ႔ ထုိမိတ္ေဆြက ဆုိင္ကယ္တစ္စီးနဲ႔ေက်ာက္ရွင္ကုိလွည္႔ပတ္ရွာသည္ ေက်ာက္ေကာက္ေတြ႔ထားသည္ ဟုနီးစပ္ရာေတြေၿပာခုိင္းသည္။ဘာလုိ႔ သည္ေလာက္ေလာေနတာလဲ အခ်ိန္တန္ သတင္းႀကားရင္လာယူမွာေပါ႔ ဟုေၿပာေတာ႔သည္ေလာက္တန္ဖုိးႀကီးတဲ႔ေက်ာက္ေတြလက္ထဲႀကာႀကာမထားခ်င္ဘူးၿပီးေတာ႔က်ခဲ႔သူခမ်ာဘယ္ေလာက္မ်ား ေသာကၿဖစ္ေနမလဲဟု သူကစာနာစိတ္ၿဖင္႔ၿပန္ေၿပာၿပသည္။ကၽြန္ေတာ္ဆုိရင္ ဒီေလာက္တန္ေႀကးမ်ားတဲ႔ပစည္္းႀကီးၿပန္ေပးဖုိ႔ဆုိ ေတာ္ေတာ္ဆုံးၿဖတ္ရခက္လိမ္႔မယ္ဟု ထုိမိတ္ေဆြကုိေၿပာၿပေတာ႔ "ေလာကမွာ ကုိယ္ပုိင္ဆုိင္ခြင္႔မရသင္႔တဲ႔ ပစည္းဥစာဆုိတာရွိတယ္။ကုိယ္ပုိင္ဆုိင္ခြင္႔မရွိတာကုိ ပုိင္ဆုိင္ခြင္႔ရခ်င္ေနရင္စမွားေတာ႔တာပဲ။ကုိယ္႔အတြက္လည္းမေကာင္းဘူး ဟုထုိမိတ္ေဆြက တုိးတုိးသက္သာၿပန္ေၿပာသည္။ကၽြန္ေတာ္က ထုိမိတ္ေဆြကုိ စိတ္ထဲမွ အႀကိမ္ႀကိမ္ဦးညြတ္ေနမိေတာ႔သည္။
ကၽြန္ေတာ႔ဆီကုိ မိတ္ေဆြမ်ား မႀကာခဏလာေရာက္လည္ပတ္တတ္သည္။မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကေရာက္လာတုိင္းဘယ္ေကာင္က ဘယ္လုိေက်းဇူးကန္းတာ။ဘယ္လုိမသိတတ္ဘူး။သူ႔တုန္းကဘယ္လုိကူညီထားတာ။ကုိယ္အကူအညီေတာင္း႔ေတာ႔ၿပန္လွည္႔မႀကည္႔ဘူး စသည္ၿဖင္႔ၿမည္တြန္ေသာက္တီးေနတတ္သည္။ဒါနဲ႔ကၽြန္ေတာ္က "ေနပါဦး၊ ခင္ဗ်ားလူတစ္ေယက္ကုိကူညီတယ္ဆုိတာ အခက္အခဲေတြ ေၿပလည္ပါေစေတာ႔ဆုိၿပိးေစတနာသန္႔သန္႔နဲ႔ကူညီခဲ႔တာမဟုတ္ဘူးလား"ကၽြန္ေတာ္က အဲသလုိေမးေတာ႔ထုိမိတ္ေဆြက ေငါက္ခနဲထၿပန္သြားသည္၊ကၽြန္ေတာ္႔ဆုိင္ေရွ႔မွာ ေႏြစံအိမ္လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ရွိသည္။တစ္ၿမဳိ႔လုံးဧ။္ ထင္ရွားေသာဆုိင္လက္တစ္ဖက္စာတြင္ ပါသည္ဟုေၿပာလွ်င္ ရႏုိင္ေကာင္းသည္॥ဆုိင္ရွင္ကုိထြန္းက ဆုိင္သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ပါေစေတာ႔ဆုိၿပီးခုံေအာက္မွာၿခင္းထားၿပီး ပလပ္စတစ္အိတ္စြပ္ေပးထားသည္॥ေရေႏြးက်န္သြန္လု႔ိရသည္..လက္သုတ္..ပါးစပ္သုတ္ၿပီးစကၠဴစေတြကုိအသာေလးေကာက္ထည္႔လုိက္ရုံ.....ဒါေပမဲ႔အခ်ိန္တန္လုိ႔ ႀကည္႔လုိက္လွ်င္ခုံေအာက္မွာစကၠဴစေဖြးေဖြးေတြကၿပန္႔ႀကဲေနသသည္။အမႈိက္စြန္႔ပစ္သည္႔ကိစေလးမွာပင္ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိတာ၀န္ယူဖုိ႔လုိသည္။လူႀကီးလူေကာင္းစိတ္ဓါတ္ ရွိဖုိ႔လုိသည္။ေခတ္ေတြ၊စနစ္ေတြႏွင္႔မဆုိင္ဟုထင္သည္။မႀကာေသးခင္က ကၽြန္ေတာ႔မိတ္ေဆြရင္းတစ္ေယာက္သူ႔ဆိုင္တြင္းမွာ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရင္းေက်ာက္ႏွစ္ပြင္႔ေကာက္ေတြ႔သည္။တစ္ပြင္႔က ေၿခာက္ကရက္စီေလာက္ရွိမည္။ေဂၚႀကဳိးအသန္႔ေတြ ႏွစ္ပြင္႔ကုိသိန္းတစ္ရာ႔ငါးဆယ္ ေစ်းေပးၿပီးသားအသာေလးတိတ္တဆိတ္ ယူထားလွ်င္လည္းဘယ္သူမွသိမည္မဟုတ္။ဒါေပမဲ႔ ထုိမိတ္ေဆြက ဆုိင္ကယ္တစ္စီးနဲ႔ေက်ာက္ရွင္ကုိလွည္႔ပတ္ရွာသည္ ေက်ာက္ေကာက္ေတြ႔ထားသည္ ဟုနီးစပ္ရာေတြေၿပာခုိင္းသည္။ဘာလုိ႔ သည္ေလာက္ေလာေနတာလဲ အခ်ိန္တန္ သတင္းႀကားရင္လာယူမွာေပါ႔ ဟုေၿပာေတာ႔သည္ေလာက္တန္ဖုိးႀကီးတဲ႔ေက်ာက္ေတြလက္ထဲႀကာႀကာမထားခ်င္ဘူးၿပီးေတာ႔က်ခဲ႔သူခမ်ာဘယ္ေလာက္မ်ား ေသာကၿဖစ္ေနမလဲဟု သူကစာနာစိတ္ၿဖင္႔ၿပန္ေၿပာၿပသည္။ကၽြန္ေတာ္ဆုိရင္ ဒီေလာက္တန္ေႀကးမ်ားတဲ႔ပစည္္းႀကီးၿပန္ေပးဖုိ႔ဆုိ ေတာ္ေတာ္ဆုံးၿဖတ္ရခက္လိမ္႔မယ္ဟု ထုိမိတ္ေဆြကုိေၿပာၿပေတာ႔ "ေလာကမွာ ကုိယ္ပုိင္ဆုိင္ခြင္႔မရသင္႔တဲ႔ ပစည္းဥစာဆုိတာရွိတယ္။ကုိယ္ပုိင္ဆုိင္ခြင္႔မရွိတာကုိ ပုိင္ဆုိင္ခြင္႔ရခ်င္ေနရင္စမွားေတာ႔တာပဲ။ကုိယ္႔အတြက္လည္းမေကာင္းဘူး ဟုထုိမိတ္ေဆြက တုိးတုိးသက္သာၿပန္ေၿပာသည္။ကၽြန္ေတာ္က ထုိမိတ္ေဆြကုိ စိတ္ထဲမွ အႀကိမ္ႀကိမ္ဦးညြတ္ေနမိေတာ႔သည္။
Subscribe to:
Posts (Atom)
