မုိးကုတ္စီးပြားေရး ဒီလုိမ်ိဳး ၿပန္စည္ႏူိင္ပါ႔ မလားကြယ္
ဘယ္မွာလဲ အခ်ိန္ ဟုိလုိဒီလုိ လက္ညိဳးညြန္ရင္း နဲ႔ ေလေပေနတဲ႔ ဘ၀ ကုိ ေက်ာက္ခ်ထားတာ
ရက္ေပါင္း ၉၀ ရွိခဲ႔ၿပီေလ။ေတာင္ေပၚေဒသ ၿဖစ္တဲ႔ မုိးကုတ္မွာက စီးပြားေရးဆုိလုိ႔ တစ္လမ္းဘဲ
ရွိတယ္ ေက်ာက္လုပ္ငန္းေလ ခုေက်ာက္ေစ်းကေအးေတာ႔ တစ္ၿမိဳ ႔လုံးကလူေတြ အားလုံး
၁၀၉/၁၁၀ ၿဖစ္ေနက်တယ္ေလ....
ၿမိဳ ႔ ေလးရဲ ႔ စီးပြားအခ်က္အခ်ာၿဖစ္တဲ႔ ဌာပြဲ ဆုိတာလဲ ကႏၱာရဆန္ဆန္ၿဖစ္ေနတာႀကာ
ၿပီ...တကြင္းလုံးလဲ ထီးဘဲက်န္ေတာ႔တယ္...ဘယ္သူမွ ဌာပြဲကုိ မလာႀကေတာ႔ဘူးေလ ခုေတာင္
ပန္းၿခံထာပြဲ ကုိ ကန္ထရုိက္ဆြဲထားတဲ႔ ပုိင္ရွင္ႀကီးက ခုလ ကုန္ရင္ ဆက္လက္ၿပီး ကန္ထရုိက္မယူ
ေတာ႔ဘူးတဲ႔ ....ဟုတ္ေတာ႔လဲ ဟုတ္ပါတယ္ေလ...အရင္ကဆုိ ထာပြဲ ေက်ာက္၀ုိင္းထဲ မွာ လူတစ္
ေယာက္ကုိရွာဖုိ႔ဆုိတာ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ခက္ခဲတယ္ ခုေတာ႔ ေဘာလုံးကြင္းေလာက္ရွိတဲ႔ ကြင္း
ႀကီးထဲမွာ မ်က္စိမွိတ္လမ္းေလွ်ာက္ရင္ေတာင္ ခလုတ္တုိက္မိဖုိ႔ဆုိတာ မၿဖစ္ႏူိင္ဘူးေလ။
ဘယ္ေလာက္ထိမ်ား စီးပြားေရးေကာင္းလဲဆုိ ဒါကုိဘဲစဥ္းစားႀကည္႔ေပါ႔....။
ခုပုိဆုိးတာက တစ္ကမၻာလုံး စီးပြားေရးကပ္က ဆုိဒ္ေနေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေတာင္ေပၚ
ၿမိဳ ႔ေလး လဲအဲ႔ဒီဒဏ္ကုိ ႀကံ ႔ ႀကံ ႔ မခံႏူိင္ေတာ႔ဘူးေလ ရွိတာမွ စီးပြားေရးက တစ္လမ္းတည္းပါဆုိမွ ခုေတာ႔
ပုိးဆုိးပက္စက္ ပက္လက္ကုိလန္ပါေလေရာ........
ကၽြန္ေတာ္ဟုိတေလာက အလုပ္လုိက္ရွာတယ္ ဒါေပမဲ႔ ရတာနဲ႔ မကာမိဘူး စားစရိတ္ဆုိ
တဲ႔ ကုန္ေစ်းႏႈန္းကလဲ ဒီေရလုိတက္လာေတာ႔ မကုိက္ဘူးၿဖစ္ေနၿပန္ေရာ ႀကာေတာ႔ အိမ္ကထမင္း
ေကၽြးထားတဲ႔ မိဘ ႏွစ္ပါးကုိေတာင္ အားနာလာတယ္....
မနက္မုိးလင္း ရင္ လက္ဖက္ရည္ေတာင္ႏွပ္မမွန္ေတာ႔ဘူးေလ...ခုေတာင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ
တုိက္တဲ႔ လက္ဖက္ရည္ေလးနဲ႔ ၿပည္႔စုံေနရတယ္...ဒီလုိတုိင္းတာ ဘ၀ႀကီးကုိၿဖတ္သန္းေနရ ရင္ေတာ႔
ဘယ္မွာလဲ တုိးတက္မႈ ဘယ္မွာလဲ ေအာင္ၿမင္မႈ ဆုိတာ ပုံၿပင္တစ္ပုဒ္လုိ ၿဖစ္သြားတယ္...ကၽြန္ေတာ႔
စိတ္ေတြဟာ ပင္လယ္မ်က္ႏွာၿပင္ ေအာက္ေရာက္ေနတာ ရက္စြဲေပါင္းမနည္းေတာ႔ ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တကယ္ ဒီ ၁၀၉/၁၁၀ ဘ၀ ကုိ ေတာ္ေတာ္ ရြံမုန္းေနၿပီ ဒါေပမဲ႔ ဘယ္သူမွ မတက္
ႏဴိင္ဘူးေလ....လူငယ္တစ္ေယာက္ ရဲ ႔ ဘ၀ အခ်ိန္ေတြကုိ ဒီလုိဘဲ ဆက္ေလွ်ာက္ေနမယ္ဆုိရင္
ေအာင္ၿမင္ၿခင္းဆုိ တဲ႔ ဘ၀ပန္းတုိင္ဟာ ဒဏၰရီ ၿဖစ္သြားတယ္။
ဒီေန႔လည္း ၁၀၉/၁၁၀ စိတ္ကုိ သယ္ေဆာင္ရင္း ခ်မ္းေအးလြန္းတဲ႔ မုိးကုတ္ေဆာင္းရာသီ
မွာ စိတ္ဓါတ္ေတြ အရည္မေပ်ာ္သြား ေအာင္ အံကုိႀကိတ္ရင္း လူငယ္တစ္ေယာက္ ရ ဲ႔ အနာဂတ္ကုိ
ဖန္တီးဖုိ ႔ ကၽြန္ေတာ္ ခုထိ ဆက္ေလွ်ာက္ေနရတယ္။
